Bantry Bay, Ierland, rond 1810.

Ellen Hutchins zoekt tussen de rotsen naar zeewier. Thuis tekent ze wat ze vond, met penseel en aquarel. Niet gedroogd, want dan verliest het zijn vorm en kleur, maar zoals het eruitzag toen het net uit zee kwam: “as it appeared when recent”. Ze was een echte pionier in de botanie, langs de kust van Ierland.

Ik blijf me verbazen over die tekeningen. Zo fijn, zo levensecht van kleur. Eigenlijk was Ellen één van de eerste macrofotografen met een penseel. Ze ging zo dichtbij dat het kleinste detail zichtbaar werd, soms met een microscoop erbij om de details te blijven zien.

Haar leven was niet makkelijk. Haar vader stierf toen ze twee was. Op school in Dublin werd ze ernstig ziek. Een bevriende arts, Whitley Stokes, nam haar in huis. Toen ze terug moest naar het afgelegen Bantry, om te zorgen voor haar zieke moeder en haar gehandicapte broer, gaf hij haar een advies: ga planten bestuderen.

Botanie gaf haar vervolgens een reden om naar buiten te gaan om los te komen van haar zorgtaken. Ze noemde haar vondsten “treasures”, “beauties” en “wonders”. De briefwisseling met de Engelse botanicus Dawson Turner noemde ze haar werk “the one source of happiness in my life”. Ze stierf al in 1815, net geen dertig. Meer dan tweehonderd van haar zeewiertekeningen liggen nu in Kew Gardens. Diverse korstmossen, levermossen en wiersoorten dragen haar naam. Zie voor haar persoonlijk verhaal https://ellenhutchins.com/introducing-ellen-hutchins-and-bantry-bay/

Elke natuurfotograaf herkent wel iets in haar. Ik ook, het echt kijken, het ontdekken begint niet bij de camera of het penseel, maar bij aanwezigheid en oprechte aandacht. Dichtbij gaan, het kleine zien en serieus nemen en vragen stellen. Posities wisselen en nog eens kijken, is dit uniek of zie ik het nu beter of zijn er meer plekken. Op zoek naar het niet weten . In organisaties hebben we deze nieuwgierige onderzoekende blik hard nodig. Een beetje meer Ellen. We zijn goed in vergaderen, gesprekken voeren maar vergeten soms echt waar te nemen wat zich aandient of leeft in een team. Deze verwondering zijn we een beetje kwijt en brengt ons zo veel.